Pittige Piet

Over twee dagen is het Pakjesavond, elk jaar vieren we dat met vrienden. Het budget is als vanouds een tientje, en via een website worden lootjes getrokken. Je eigen lootje trekken kan niet meer. Dat is jammer, een overdreven lovend gedicht over jezelf of jezelf goed te pakken nemen kan immers ontzettend grappig zijn. Ineens bedenk ik dat je jezelf wél kunt toevoegen. De eerste die dat kan opmerken is degene die jou getrokken heeft, maar dat is van latere zorg. Wat maak ik eerst: het gedicht of de surprise? Jezelf verrassen is moeilijker dan ik dacht. Ik pieker me suf en besluit …

Luchtig

Het uitzicht vanaf de keukentafel is geen dag hetzelfde. Ook ’s avonds zie ik hoe de iconen van de stad in het zonnetje worden gezet. Rotterdam is mijn stad, ook al ben ik straks ook thuis in Zeeland. Het huis waarin ik nu woon ga ik ontzettend missen. Het is het allermooiste huis van Rotterdam. En toch ga ik weg. ‘Waarom?’ is de meest gestelde vraag. Veranderingen maken je leven langer. Dynamiek geeft kracht en kracht heb je nodig om vooruit te gaan. Gelukkig trok de eerste koper zich terug. Om op 31 december 2016 letterlijk van OUD naar NIEUW te …

Vallend blad

Het is herfst. Ook in het Park bij Euromast. De geur van rottende bladeren in het water komt me tegemoet. Er staat een fris briesje en toch hoor ik vogels. Mijn mobiel trilt. Het is een tekstbericht: ‘Waar blijf je nou?’ Ook al is de dag nog vroeg, het is tijd om aan het werk te gaan.

Ik vertrek

Tot op heden mijn bijna best bewaarde geheim: ik vertrek samen met Wim! Jarenlang droomde ik van een huis op een Franse berg met uitzicht. Waar je overdag kunt dromen en lezen in een hangmat tussen twee bomen. En als je over de velden –  le garrigue – loopt, de geur van rozemarijn en tijm je tegemoetkomt. Maar droom en werkelijkheid komen zelden bij elkaar. Alhoewel? Thuis in Zeeland: dat klinkt ook als een droom. Niet zomaar ergens in Zeeland, maar in Kleverskerke. Een dorp met geschiedenis, een dorp met verhalen, een dorp waar ik met straks met pen en …

Choco-Piet

Sinterklaas is sinds vandaag weer in het land, maar de Choco-Pieten waren er vorige week al. De buurtbakker had er zin in: op de toonbank lagen ook taaitaai-poppen, zakjes pepernoten en marsepein. Jeugdsentiment voor mijn broertje in Portugal dacht ik. Hij houdt van chocolade, dus ik koos niet de witte Piet van marsepein, maar de lichtbruine van chocolade op een autoped. Meer smaken waren er niet. De bakker had nog geen recept voor een Regenboog-, Stippen- of Veeg-Piet.   Het is tijd voor de feestaflevering van ‘Heel Holland bakt’: Bijzondere Pieten en andere lekkernijen voor een ouderwets gezellig avondje Sinterklaas! …

Van daar naar hier

Vannacht is het de nacht van de nacht. De nacht naar de wintertijd. De nacht van de nieuwe maan. De nacht om dingen af te ronden. De nacht om je gedachten te ordenen. De nacht om dat wat je gedaan hebt los te laten. De nacht om ruimte te maken voor iets nieuws. Aan de maan kun je zien dat alles een begin en een einde heeft. Elke maand weer. Daarom houd ik van de maan. Ook houd ik van de sterrenhemel, waar ik ook naar toe ga, de Grote Beer reist met mij mee. In Rotterdam is het niet …

Bruna met de hoofdletter B

In mijn boekenkast staat dit boekje: bruna-post. Het is een extra nummer ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan van de Nederlandsche Uitgeversbond, oktober 1955 en komt uit de nalatenschap van mijn schoonvader. In een oogopslag zie je dat de illustratie voor de omslag gemaakt is door Dick Bruna. Het Woord vooraf is geschreven door C.Buddingh’ en Jaap Romijn. Ik citeer: “Er is geen woord ernst bij, in hetgeen hierachter volgt, er is zelfs geen woord van de bruna Kioskenonderneming en Lectuurcentrale bij, die voor deze gelegenheid haar verantwoordelijkheid aan de ondergetekende auteurs heeft overgedragen.” En dit is het met de …

Waar blijf je nou?

Zie je hoe nat en vies ik ben? Ik viel van de fiets in een plas. Even later reed een scooter over mijn lange slungelige poten. Ze zijn nu nog langer en helemaal plat. Een mevrouw heeft mij van de straat gevist en zette mij hier neer. Ze streek over mijn pluizige hartje en zei: ‘Zo zit je droog en val je op. Je baasje komt er vast zo aan.’ Ik zit hier al een tijdje en zie alleen maar onbekende mensen voorbijlopen. Zo af en toe zegt iemand: ‘Hallo, Monkey.’ Ik zeg niks terug, want zo heet ik niet. …

Verboden toegang

Voor de slotgracht van het fort staan twee bewakers. Niemand mag de brug over. Pokomonfiguren worden al voor de eerste linielijn geweerd. De oude verdedigingsstrategie komt ook nu weer van pas. En de Pokomonjagers herken je moeiteloos: kijk-lopen met je mobiel is verdacht. Ben benieuwd wanneer de eerste boete wordt uitgeschreven voor illegale Pokomonjacht.