Wat doen we met de laatste natuurparels…

De Nederlandse kust is volgens mij van iedereen, alhoewel… Nog steeds vallen kleine natuurparels in handen van projectontwikkelaars. Vakantieparken schieten als paddestoelen de grond uit, mooie plekjes die eens voor iedereen toegankelijk waren, worden privéterrein. Natuur verandert in een terras, kleine dieren die er eens woonden worden door de bulldozer verjaagd. En als alles klaar is, wordt er een hoog hek omheen geplaatst en komt er bord geplaatst met een bord: Verboden toegang. Voor deze unieke plekken is het al te laat! 1 Pure schoonheid verankerd in de natuur… 2 Van Zilveren Schor naar Harbourvillage… 3 Op de mooiste plek van …

De Zeeuwse zon speelt met de Poolse buitenhuisjes op het schilderij. Op de wand en op het doek verschijnen twee witte vlakjes. Eentje links en eentje rechts. Het lijken wel twee ramen. Ik kijk en zie mijn vriendin. Ik zwaai, ze ziet mij en ze zwaait terug. Er komt een wolk voor de zon. Ik ben weer in mijn eigen buitenhuis en mijn vriendin ook.

Pas de Deux

Bij het huis in Zeeland staat een picknick in de tuin. Die hoorde bij de aankoop. Het blad is verrot en de zittingen zijn ook rot. Ik keek ernaar en dacht wat doen we hier mee? ‘Die kan wel weg,’ zei een mannenstem achter mij. ‘Echt niet!’ was mijn antwoord. De picknickbank moest verplaats worden en kreeg een plek onder de tamme kastanje. De tuin voelde in een keer anders. Maar ik was nog niet tevreden. Ik pakte de rol sedum die ik van de buurman had gekregen. En ja hoor: die paste precies! Een natuurlijk groen tafelkleed. ‘Zo,’ zei …

Het huis met het touwtje door de brievenbus, ofwel ‘iets in het niets’

Ken je het gevoel: je verheugen op iets en dat je de dagen afstreept? Vanmorgen vroeg telde ik hoe lang ik nog moet wachten: nog 20 nachtjes slapen. Dat duurt lang, vooral als je wilt dat die dag in de toekomst, niet morgen maar vandaag is. Voordat die dag aanbreekt zijn er nog ontelbaar veel andere dingen die mijn aandacht vragen. Vandaag moet ik een projectplan met begroting afmaken, dat wordt moeilijk want in mijn hoofd ben ik heel ergens anders. Ik loop tussen de dijken, langs de slaper en de waker. In de lucht vechten twee buizerds om een …

Luchtig

Het uitzicht vanaf de keukentafel is geen dag hetzelfde. Ook ’s avonds zie ik hoe de iconen van de stad in het zonnetje worden gezet. Rotterdam is mijn stad, ook al ben ik straks ook thuis in Zeeland. Het huis waarin ik nu woon ga ik ontzettend missen. Het is het allermooiste huis van Rotterdam. En toch ga ik weg. ‘Waarom?’ is de meest gestelde vraag. Veranderingen maken je leven langer. Dynamiek geeft kracht en kracht heb je nodig om vooruit te gaan. Gelukkig trok de eerste koper zich terug. Om op 31 december 2016 letterlijk van OUD naar NIEUW te …

Ik vertrek

Tot op heden mijn bijna best bewaarde geheim: ik vertrek samen met Wim! Jarenlang droomde ik van een huis op een Franse berg met uitzicht. Waar je overdag kunt dromen en lezen in een hangmat tussen twee bomen. En als je over de velden –  le garrigue – loopt, de geur van rozemarijn en tijm je tegemoetkomt. Maar droom en werkelijkheid komen zelden bij elkaar. Alhoewel? Thuis in Zeeland: dat klinkt ook als een droom. Niet zomaar ergens in Zeeland, maar in Kleverskerke. Een dorp met geschiedenis, een dorp met verhalen, een dorp waar ik met straks met pen en …